رباعی شماره‌ی ۱۱۲۰


زآن دم که خوراک مور یا موش شویم
‎از خاطر دیگران فراموش شویم

هر لحظه بیا که صحبت از حال کنیم
تا آن نفسی که هر دو خاموش شویم

«رباعی قبلی      رباعی بعدی»






این شعر را با دوستانتان به اشتراک بگذارید